عینک مدل خلبانی یکی از نمونههای کلاسیک واقعی در دنیای عینکها است.
این نوع عینکها با طراحی متمایز خود، شامل فریم فلزی نازک، پل دوتایی و لنزهای قطرهای شکل، احتمالاً شناختهشدهترین استایل عینک در جهان هستند.
عینکهای مدل خلبانی نزدیک به یک قرن است که وجود دارند و از خلبانان آزمایشگر آمریکایی به ستارههای هالیوود راه یافتهاند.
این عینکها به یک استایل همیشه مد تبدیل شده و به خاطر جذابیت و کارایی خود، محبوبیت زیادی دارند.
آغاز استفاده از عینکهای خلبانی با پیشرفتهای نوآورانه در هوانوردی پیوند خورده است. در اوایل دهه 1900، پس از جنگ جهانی اول، خلبانان آزمایشگر شجاع شروع به پرواز در ارتفاعات بالاتر و با سرعتهای بیشتر کردند.
با شکسته شدن رکوردهای سرعت و ارتفاع، چالشهای جدیدی نیز به وجود آمد. بسیاری از خلبانان گزارش میدادند که تابش خیرهکننده خورشید باعث سردرد و حالت تهوع برایشان میشود. آنها در تلاش برای محافظت از چشمان خود در برابر نور خیرهکننده و دماهای پایین تا منفی 80 درجه فارنهایت (-26 درجه سانتیگراد) به دنبال عینکهای ایمنی بودند.
اما در سال 1920، کاپیتان رودولف شرودر هواپیمای دوباله خود را تا ارتفاع 33,000 پا پرواز داد و عینک ایمنیاش دچار بخار گرفت. او چارهای جز برداشتن آنها نداشت و در عرض چند دقیقه، لایهای از یخ روی چشمانش تشکیل شد.
شرودر به طرز شگفتانگیزی توانست هواپیمای خود را به سلامت فرود آورد. وقتی ستوان جان مکردی از نیروی هوایی ارتش ایالات متحده او را از کابین بیرون کشید، از دیدن چشمان شدیداً متورم و قرمز شرودر شوکه شد.
مکردی که از این صحنه متأثر شده بود، تصمیم گرفت راهی برای محافظت از چشمهای خلبانان در برابر شرایط سخت در ارتفاعات پیدا کند. او با شرکت Bausch & Lomb، تولیدکننده تجهیزات پزشکی، همکاری کرد تا عینکهای خلبانی مخصوص طراحی کند. بدین ترتیب، عینکهای خلبانی متولد شدند.
در اواخر دهه 1930، Bausch & Lomb اولین سازنده عینکهای خلبانی بود که وعده “حفاظت علمی واقعی در برابر تابش خیرهکننده” را داد. این عینکها دارای فریم پلاستیکی به شکل خلبانی و لنزهای بزرگ و قطرهای بودند که به طور مؤثر دو تا سه برابر اندازه حدقه چشم را پوشش میدادند. لنزهای سبز به گونهای طراحی شده بودند که نور را بدون مخفی کردن دید خلبانان مسدود کنند.
به دلیل این قابلیت در مسدود کردن پرتوهای خورشید، این عینکها “ری بن” نامیده شدند و یک سال بعد با فریم فلزی تحت عنوان عینک آفتابی خلبانی ری بن دوباره به بازار عرضه شدند.
اگرچه این مدلها ابتدا برای خلبانان طراحی شده بودند، اما در سال 1937 که به عموم مردم عرضه شدند، به نام عینک خلبانی شناخته نمیشدند. در عوض، آنها به سرعت در فعالیتهای خارج از منزل مانند ماهیگیری، شکار و گلف محبوب شدند و این امر منجر به معرفی مدلهای جدید از جمله عینک تیراندازی خلبانی گردید.
در سال 1938، مدل تیراندازی ری بن با لنزهای سبز و همچنین لنزهای کالیکروم زرد کمرنگ طراحی شد تا جزئیات را واضحتر کند و بخارگرفتگی را به حداقل برساند. لنز زرد بهویژه برای شرایط مهآلود ایدهآل بود زیرا نور آبی را فیلتر میکرد.
در همین حال، عینک ری بن سری Outdoorsman در سال 1939 به بازار عرضه شد. این سری به علاقهمندان به تیراندازی هدفگذاری شده بود و به گونهای طراحی شده بود که دستان شکارچی آزاد باشند و دارای یک دایره میانی در قسمت پل بود.
در طول جنگ جهانی دوم، عینکهای آفتابی خلبانی به ابزاری استاندارد برای خلبانان، مکانیکها و پرسنل نیروی هوایی ارتش ایالات متحده تبدیل شدند. تداوم تحقیق و توسعه منجر به نوآوریهایی مانند لنز آینهای گرادیان شد. این لنزها با پوشش تیرهای در قسمت بالایی، محافظت بیشتری در برابر نور خورشید ارائه میدادند، در حالی که بخش پایینی بدون پوشش، دید واضحی از پنلهای ابزار هواپیما به خلبانان میداد.
در اوج جنگ جهانی دوم، پس از فرود ژنرال مشهور داگلاس مک آرتور در ساحل فیلیپین، عکسی از او با عینک آفتابی خلبانی گرفته شد که به نماد متمایز استایل نظامی تبدیل شد. این تصویر در روزنامههای سراسر ایالات متحده منتشر شد و به یکی از تصاویر تعریفکننده جنگ جهانی دوم تبدیل گردید.
اندکی بعد، استایل خلبانی در میان غیرنظامیان نیز محبوبیت یافت. چندین دهه بعد، در سال 1987، برند Bausch & Lomb خط کاملی از عینکهای آفتابی خلبانی را بهعنوان ادای احترام به ژنرال مک آرتور راهاندازی کرد.
با افزایش تاثیر نظامی بر مد روزمره از اواخر دهه 1940 به بعد، جذابیت عینکهای آفتابی خلبانی شتاب بیشتری گرفت. این روند تا دهه 1950 ادامه یافت و بهویژه مرهون ستارگانی مانند مارلون براندو بود که در فیلم «وحشیها» در سال 1958 از این عینکها بهعنوان یک مد جذاب و بیچون و چرا استفاده کرد.
عینکهای آفتابی خلبانی به سرعت از یک ابزار نظامی به نماد جذابیت تبدیل شدند. برند ری بن شروع به تبلیغ عینک آفتابی خلبانی خود بهعنوان تعادلی عالی بین استایل و کاربری کرد. آنها برای همگام شدن با تقاضای مصرفکنندگان، بهروزرسانی مدل نظامی کلاسیک را با نسخههای جدید ادامه دادند، از جمله Ray-Ban Caravan در سال 1957 که نسخهای مربعیتر از فریم کلاسیک بود. این مدل بعدها توسط رابرت دنیرو در فیلم “راننده تاکسی” در سال 1976 به نمایش درآمد.
در سال 1958، یک خط ویژه برای زنان معرفی شد که شامل فریمهایی در رنگهای مختلف و تزئیناتی چون بدلیجات بود. این تغییرات به تدریج عینک آفتابی خلبانی را از یک وسیله صرفاً کارکردی به یک اکسسوری واقعی و آرمانی تبدیل کرد.
ترقی عینک آفتابی خلبانی در دهههای 1960 و 1970 ادامه یافت، زیرا ستارههای سینما و نوازندگان بهطور مکرر از آنها استفاده میکردند. ایگی پاپ، ستاره راک، عینک خلبانی شفاف به چشم داشت و الویس پریسلی از عینکهای آفتابی خلبانی با فریم طلایی تزئینشده استفاده میکرد. دیوید بووی نیز لنزهای تیره و باحالی را ترجیح میداد.
پائول و لیندا مککارتنی در یک پرتره خانوادگی با بچههایشان، عینکهای آفتابی مشابهی به چشم زدند. فردی مرکوری، خواننده گروه کوئین، در حالی که جلیقهای سفید به تن داشت و با خونسردی به بالای شانهاش نگاه میکرد، با لنزهای تیره عینک خلبانیاش عکاسی شد که نور خورشید را منعکس میکرد.
عینکهای آفتابی خلبانی به نمادی تبدیل شدند که به راحتی در بین افراد مختلف قابل شناسایی بود.
در دهه 1970، پس از آنکه این استایل مردانه به عنوان یک مد جسورانه در میان نمادهای زنانه مطرح شد، عینکهای آفتابی خلبانی (هم عینکهای آفتابی و هم عینکهای شفاف) بین زنان نیز محبوبیت پیدا کردند.
گلوریا استاینم، فعال فمینیست، هنگام سخنرانی در تجمعات از عینک آفتابی خلبانی با لنز آبی استفاده میکرد. استیوی نیکس، خواننده گروه موسیقی راک فلیتوود مک، عینکهای آفتابی خلبانیاش را با لباس مشکی رنگش ست کرد. شارلوت رمپلینگ، مدل و بازیگر دهه شصت، دستههای عینکهای آفتابی خلبانی را روی موهایش قرار میداد. دبی هری، خواننده گروه موسیقی Blondie، به عینکهای خلبانی آینهای علاقه داشت.
توجه
